I ask man: How does man live with man?

วันนี้ได้อ่านงานของ Huu Thinh กวีชาวเวียดนาม อ่านแล้วก็นึกถึงงานของ นัท ฮันห์ ได้กลิ่นอายคล้าย ๆ กัน เนื่องจากบางบทก็ตั้งประเด็นในเรื่องของสงครามที่ส่งผลกระทบต่อมนุษย์ (ชาวเวียดนาม)ในยุคราว ๆเจ็ดศูนย์ ทั้งสองคนก็เป็นผลผลิตแห่งยุคสมัยเดียวกัน เพียงแต่งานของ  Huu Thinh จะดู อืม รุกเร้าคุกคามตั้งคำถามมากกว่า อืม ประมาณยัง preserve ความเจ็บช้ำน้ำใจ

ส่วนงานของนัทฮันห์ จะมีความรู้สึกแตกต่างออกไป ประมาณอโหสิกรรม เข้าอกเข้าใจในชะตากรรมของมนุษย์โดยเฉพาะมนุษย์ที่เป็นผู้กระทำ(หรือคิดว่าตนเป็นผู้กระทำ) จนบางทีเราคิดว่าแม้ว่า นัท ฮันห์ จะไม่ได้บอกโดยตรง แต่ก็ได้ความรู้สึกประมาณเดียวกัน ว่ามนุษย์ทุกคนล้วนเป็นตกอยู่ในชะตากรรมอันเดียวกัน ผู้กระทำหรือผู้ถูกระทำใช่หรือไม่ไม่สามารถหลุดไปจากข่ายใยอันเดียวกัน เพียงแต่การเป็นผู้กระทำได้ลบเลือนกลบเกลื่อนไม่ให้เราเห็นข่ายใยอันนี้ ผู้กระทำและผู้ถูกกระทำจึงตกอยู่ในที่นั่งเดียวกันกระเสือกกระสนเวียนว่ายอยู่กับเรื่องประเภทเดียวกัน ทุกข๋โศกยิ้มหัวกับเรื่องประเภทเดียวกัน ทั้งสองจึงเป็นด้านสองด้านของเหรียญอันเดียวกัน เพียงแต่สลับสับตำแหน่งแห่งที่กัน จะตระหนักรู้หรือไม่ก็เท่านั้น หึ หึ  ประหนึ่ง นัทฮันห์  จะกระซิบถามอย่างนิ่มนวลว่า ผู้ถูกกระทำได้ตื่นขึ้นแล้ว แล้วผู้กระทำละ ท่านได้ตื่นรู้แล้วหรือยัง🙂

Asking

I ask the earth: How does earth live with earth?
—We honor each other.

I ask water: How does water live with water?
—We fill each other up.

I ask the grass: How does grass live with grass?
—We weave into one another
     creating horizons.

I ask man: How does man live with man?

I ask man: How does man live with man?

I ask man: How does man live with man?

~Huu Thinh

**********************************

ขอถาม

ฉันถามดิน ดินอยู่กับดินอย่างไร

—–เราให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ฉันถามน้ำ น้ำอยู่กับน้ำอย่างไร

——เราเติมเต็มซึ่งกันและกัน

ฉันถามหญ้า หญ้าอยู่กับหญ้าอย่างไร

——เราถักทอซึ่งกันและกันเป็นขอบฟ้า

ฉันถามคน คนอยู่กับคนอย่างไร

ฉันถามคน คนอยู่กับคนอย่างไร

ฉันถามคน คนอยู่กับคนอย่างไร

~หวู ธินห์

****************************

Please call me by my true name.

My joy is like spring, so warm
it makes flowers bloom all over the Earth.
My pain is like a river of tears,
so vast it fills the four oceans.

Please call me by my true names,
so I can hear all my cries and laughter at once,
so I can see that my joy and pain are one.

Please call me by my true names,
so I can wake up,
and so the door of my heart
can be left open,
the door of compassion..

~Thich Nhat Hanh

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: